dinsdag 6 maart 2012

Oh, cederboom, wat zijn je takken wonderschoon


Reisverslag van een week naar Libanon (Avantareis 18 - 25 februari 2012)

Kort samengevat vond ik Libanon verrassend en heel geschikt voor een rondreis van een week.
Verrassend: zoveel diversiteit en rijkdom in een klein land: een prachtige kust, mooie bergen,  heel veel sneeuw.. schitterende zonsondergangen, heerlijk eten, bizar historische steden, geweldige soeks, en last but not least: zeldzaam behulpzame en vriendelijke mensen.

Met een gezellige groep van in totaal 6 personen, hebben we per auto (het verkeer is werkelijk crazy, maar we zijn er zonder één enkel krasje doorheen gekomen) Libanon rondgereisd.

De route die we gereden hebben begon in Beiroet, toen langs de kust naar beneden, Saida (het Bijbelse Sidon), Sarfat (Sarepta Sidonis) en Sur (Tyrus), daarna weer wat omhoog en toen de bergen in naar Baalbek en Anjar, toen weer richting Beiroet, via de Jeita grotto langs de kust omhoog naar Tripoli, vandaar een dagje de bergen in, naar Bcharre en de ceders van de Libanon en tenslotte langs de kust weer naar beneden, via Jbail (Byblos) naar Beiroet.


Hieronder volgt een kort dagverslag, met verwijzingen naar relevante sites.

Zaterdag 18 februari ’12 - Beiroet

Late aankomst in het Talal hotel dat we gereserveerd hadden. Daarna nog naar een leuke kroeg-om-de-hoek, waar veel zeelui, medewerkers van een VN schip, een biertje dronken. Ik sprak lang met een Syrische man, ook een zeeman, die op Europa voer en aan wie ik vroeg hoe hij de situatie in Syrië inschatte. Hij denkt dat het maximaal een paar weken nog zal duren, het regime Assad. Hij was met een christelijke mede-Syriër, en liet mij weten goede vrienden te zijn.

Zondag 19 februari ’12 – Beiroet

Onderweg naar de kerk, bezochten we het memorial voor de in 2005 bij een aanslag omgekomen oud-premier Rafik Hariri (veel foto’s en bloemen in een grote tent). Het is nog steeds niet duidelijk, wie voor deze moordaanslag verantwoordelijk is.


We bezochten een internationale evangelische dienst in een mooi kerkgebouw. Het was Transfiguration Sunday en de dienst ging dan ook over de verheerlijking op de berg.
Van de dominee begrepen we dat er veel sneeuw in de bergen lag en ons werd afgeraden om op maandag al de bergpas te nemen.

‘s Middags maakten we een wandeling door de stad en over de boulevard.
We bezochten de grote moskee, gebouwd naar het model van de blauwe moskee in Istanbul.


We zagen de prachtige ligging van Beiroet, in een baai van de Middellandse Zee, met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen. In de zee, dicht bij de kust, liggen 2 heel bijzonder rotsen, Pigeon genaamd. Je kunt hier helemaal naar beneden lopen en zo de rotsen mooi van dichtbij zien.



Vanaf dit punt zagen we ook onze eerste schitterende zonsondergang!


Op de terugweg naar het hotel, kwamen we langs een boekhandel van de Bible Society, waar een aantal van ons iets kocht. Zelf kocht ik een eenvoudige geschiedenisboek in het Frans met tekeningen over de geschiedenis van Libanon, een leuk boek!

Maandag 20 februari ’12 – Sabra en Sidon

In de ochtend naar het Palestijnse vluchtelingenkamp Sabra, in de zuidelijke suburb van Beiroet. We waren gewaarschuwd voor de veiligheid aldaar, omdat de mensen erg arm zijn. We reisden met een lokaal busje richting het kamp. Het kamp bestaat al sinds 1949, dus stel je ‘’gewoon’’ een woonwijk voor, waar mensen in heel primitieve omstandigheden dicht op elkaar leven, in de reisgids werd zelfs geschreven over zonder stromend water en elektriciteit. In het kamp waren veel posters van Yassar Arafat en ook van Saddam Hoessein.


In het kamp is ook een herdenkingsplaats voor de in 2006 bij een Israëlische aanslag omgekomen burgers, met name vrouwen en kinderen, in het dorpje Qana in het zuiden van Libanon.


De meningen over het hoe en waarom van de aanslag en de omgekomen burgers (28, waarvan 16 kinderen) lopen erg uit één. Voor de Palestijnen is duidelijk dat Israel de boosdoener is. Om een mening te kunnen vormen, is het nodig om verschillende visies te lezen (maar veel duidelijker wordt het niet..)

Het is overigens een mooie ervaring om het kamp door te lopen en te merken dat de mensen erg vriendelijk tegen ons zijn en ook erg verbaasd om ons te zien.

’s Middags rijden verder naar Sidon, tegenwoordig genoemd Saida. Vlak voor Saida bezoeken we de opgravingen van (de tempel van) Echmoun, de god die nauw verwand was aan Aesculapius; de Griekse god van de genezing.

Saida is een leuke havenstad, en bekend om haar lange historie, maar ook om de soeks en de lekkernijen die hier te koop zijn.

We bezoeken ook het Debanné Palace, ons aangeraden door een mevrouw uit de kerk. Het is een mooi ingericht museum-huis.


Vanaf het dak van het huis hebben we een prachtig uitzicht over de stad en de omgeving. En ook leent het plekje zich prima voor een eerste groepsfoto.


Daarna bezoeken we het zeekasteel, dat in 1227 door de Kruisvaarders is gebouwd.


Tenslotte brengen we een kort bezoek aan het zeepmuseum.

Het hotel dat we vinden, is het Oriënt hotel, en wordt gerund door 2 oudere heren. Ze zijn niet zo vriendelijk, maar ze runnen het enige voor backpackers betaalbare hotel van de stad. We betalen $10 pp voor een koude kamer, niet schoon en (wat de dames betreft) zonder douche en toilet.

Dinsdag 21 februari ’12 – Tyrus en Baalbek

Na een korte tussenstop in Sarfat, het vroegere Sarepta Sidonis – waar we geen herinneringen aan het Bijbelverhaal aantreffen, http://www.bijbelseplaatsen.nl/plaatsen/S/Sarfat/403/
rijden we door naar Tyrus, tegenwoordig Sur genoemd, een stad met een lange, lange geschiedenis.

In Tyrus bezoeken we de opgraving Al Mina (in het Arabisch: de haven), een mooie Romeinse opgraving aan de kust.


Op de plaatselijke begraafplaats hebben we een gesprek met een man, die in Duitsland in een ziekenhuis heeft gelegen en graag met ons een woordje Duits wil spreken. We vragen hem wat hij van de Hezbollah vindt en hij legt ons uit dat elk land zijn eigen thema’s en issues heeft. In Duitsland zijn dat de CDU en de Groenen, in Nederland Geert Wilders… in Libanon de Hezbollah.. http://www.israel-palestina.info/hezbollah.html

In de christelijke wijk bezoeken we een maronitische kerk uit de 8e eeuw, waar we door een vriendelijke priester enige uitleg krijgen over de maronieten, en die ons ook de weg wijst naar het kerkje. In het kerkje zingen we de psalmen waarin Libanon en/of Tyrus voorkomen.

Na een snelle lunch aan de waterkant, rijden we door naar Baalbek, in de Bekaa vallei.
We bereiken Baalbek via een drukke bergpas en we verbazen ons over de hoeveelheid sneeuw. In het donker komen we aan. We vinden een hotel met schattige potkacheltjes, die branden op petroleum.

Woensdag 22 februari ’12 – Baalbek, Anjar, Jeita grotten en Tripoli

Na het ontbijt, lopen we naar de opgravingen van Baalbek, op een steenworpafstand. Heel bijzonder is het, dat alles besneeuwd is.


We genieten heel erg van deze archeologische site, één van de grootste van het Midden-Oosten.

In de Bekaa - vallei stond ooit een van de grootste tempelcomplexen van de Klassieke Oudheid, gewijd aan de Phoenicische god Baal. Eerst de Grieken en daarna de Romeinen hebben de tempels aan hun eigen goden gewijd, respectievelijk Dionysius en Jupiter, Bacchus, Venus en dergelijke. De toenmalige naam van de stad was Heliopolis.

Omdat ik een boekje heb gekocht van deze site, kunnen we de verschillende onderdelen die te zien zijn redelijk goed plaatsen.

We willen nog één ding doen in deze omgeving en dat wordt een bezoek aan plaatsje Anjar, dat erom bekend staat, dat er zoveel Armeniërs wonen. We lopen hier wat rond, spreken wat scholieren op de Armeense school, een behoorlijk groot complex, waar ook een kerkje staat en belanden bij de plaatselijke bakker. Deze bakker, een man van waarschijnlijk 80+, maakt voor ons een heerlijke tosti, met ham en kaas, in zijn ambachtelijke oven. We genieten ervan!


Dan haasten we ons om op tijd bij de grotten van Jeita te komen. De grotten zijn een nationaal symbool van Libanon en behoren bij de 14 wereldnatuurwonderen. We kunnen een pad van 750 meter door de grotten lopen, die in totaal bijna 9 kilometer beslaan. Het is werkelijk fenomenaal wat we zien. We hebben wel heel veel geluk, dat we om 16.55u aankomen en dat de laatste entree om 17.00u is.. Tot 18u hebben we de tijd om de grotten te bezichtigen. We bezoeken alleen de hogere grotten, omdat de lagere grotten, in verband met de hoge waterstand in dit jaargetijde niet toegankelijk zijn.
http://www.jeitagrotto.com/

In het donker vervolgen we onze weg naar Tripoli, waar we in een leuk family-based hotel eindigen, gerund door een oma en een dochter met haar man. Gelukkig zijn de dekens hier dik en is er een heerlijke warme douche!

Donderdag 23 februari ’12 – Tripoli, Bcharre ~ de ceders van de Libanon  

We rijden vandaag de bergen in, met als eindpunt het ski-resort dorpje Bcharre. Bcharre is een ideale plek om dé cederbomen te zien.  Het is ongelofelijk hoeveel sneeuw er ligt!


We zakken diep weg en maken natuurlijk prachtige foto’s. Er is één echt heel oude cederboom, waar we ook opklimmen en een hele fotoreportage maken.


’s Middags willen we de kloosters bezoeken die in de omgeving te zien zijn, maar het is heel moeilijk ze te vinden. Als we er uiteindelijk één vinden in de plaats Ehden, dan blijkt deze geheel ingesneeuwd en (tijdelijk) onbewoond. We besluiten daarop, verder de berg op te rijden, om nog één keer een mooi uitzicht over de vallei te hebben. We komen uiteindelijk uit bij een natuurreservaat, waar we een wandeling kunnen maken, waar we ‘wel sneeuwschoenen voor nodig hebben’. We hebben maar één paar schoenen bij ons op deze reis en daar moeten we het mee doen. Maar het gaat prima, we krijgen natuurlijk wel erg natte en op een gegeven moment ook erg koude voeten, maar door het sneeuwballengevecht vergeten we dat even.!

Dan is het tijd om terug te gaan naar Tripoli.
We eten een heerlijke Libanese maaltijd, met heerlijke voorgerechten, de zogenaamde Libanese mezzes.

Tot onze verrassing blijkt dat de dames vanavond ineens wel terecht kunnen in de hammam en de heren tot hun teleurstelling niet.. dat betekent dat de heren vroeg naar bed gaan en de dames een hammam-feestje te wachten staat. Er is een groep vrouwen en meisjes, voornamelijk familieleden, die de hammam deze avond hebben afgehuurd. We mogen met hen in het stoombad, in de sauna en krijgen een massage. Het is vooral gezellig. Ook het dansen achteraf, waarbij de vrouwen ons erg uitlachen.. We hebben niet door dat het al zo laat is.. om half 1 zijn we pas weer in het hotel.

Vrijdag 24 februari ’12 – Tripoli, Byblos, Beirut…

De laatste dag alweer… ’s Morgens bezoeken we eerst de Citadel, die eveneens in gebruik is als militaire kazerne. We bemerken hier overigens goed dat het leger in staat van paraatheid is. We zien een aantal tanks rijklaar gemaakt worden, compleet geladen met munitie en alle soldaten gewapend met geweren.
We hebben de tijd tot half 12 en besluiten om nog wat door de soeks te lopen en onderwijl wat bezienswaardigheden aan te doen. Tripoli heeft een conservatieve uitstraling, veel meer dan de plaatsen die we tot nu toe bezochten. De stad leent zich duidelijke voor een uitgebreider bezoek, maar helaas is onze tijd in deze stad voorbij.. er wacht nog een hele leuke stad: Byblos.

Byblos (het tegenwoordige Jbail) verrast ons! Wat een toeristische en goed onderhouden plaats. Zelfs de opgravingen zijn voor toeristen aantrekkelijk en toegankelijk gemaakt, dat is vrij nieuw voor ons. De meeste opgravingen, op Baalbek na, waren overwoekerd door onkruid etc. De opgravingen liggen prachtig langs de Middellandse Zee en er is veel groen.


Het plaatsje zelf is heerlijk voor een laatste vakantiemiddag! Er zijn echt leuke souvenirs te koop, dus het is geen enkel probleem om ons Libanese geld hier op te maken aan leuke hebbedingetjes.

Waar we de hele week al naar uit hebben gezien: het strand en een duik in de Zee. Daarom gaan we naar het strandje bij Jbail, waar we opnieuw een prachtige zonsondergang zien en waar uiteindelijk alleen Christian er niet tegenop ziet een frisse duik te nemen. Maar in het water of niet, het is een fantastische plek voor onze laatste zonsondergang. We mijmeren weg… onder het gefladder van de vleermuizen en het steeds helder wordende maantje..


Dan is het tijd om weer naar Beiroet te gaan, waar voor ons in het Talal hotel gelukkig plaats is.  We besluiten de reis geheel in stijl met een Libanese maaltijd. Op de gok bestellen we verschillende mezzes.. heerlijk!

Ons toetje van deze heel geslaagde reis is een heerlijk traditioneel Libanees dessert.


Tips:
Film: Kingdom of Heaven (http://histoforum.digischool.nl/films/heaven.htm)
Boek: Rovers, christenhonden, vrouwenschenders, over de kruistochten in de Arabische kronieken, van Amin Maalouf

vrijdag 3 februari 2012

Naar Libanon in goed gezelschap

De Libanonceder als nationaal symbool van Libanon
Later deze maand vertrek ik voor een week naar Libanon. Ik hoop daar een reis te gaan leiden (voor Avanta Reizen).
Caroline de Bruin is een reisgenoot die al 2 keer eerder met mij op reis is geweest, naar Marokko en naar Georgië. Deze maand gaan we dus voor de 3e keer samen op reis! Wat drijft Caroline om haar tas weer in te pakken..?  
Hey Caroline, je gaat over 2 weken naar Libanon! Waarom eigenlijk?
Ik vind het Midden Oosten interessant. En aangezien ik in Israel, Egypte en Jordanië  al een keer geweest ben, is Libanon een mooie aanvulling.

Hoe veel landen heb je eigenlijk al bezocht? Je staat toch wel geregistreerd op Landenverzamelaars.nl ;-)?
Nee, ik sta daar niet geregistreerd, maar ik kan ze wel even gaan tellen… ik kom ergens rond de 30 uit.
Wat ben je van plan in Libanon te gaan doen?
Ik hoop er het meest van de cultuur te gaan genieten, van de dorpjes en de mensen die daar wonen. En uiteraard ook de hoogtepunten: Baalbek, de Bekaa Valley, Qadisha Valley, de ceders, het Libanongebergte.
Er zijn zoveel landen, 195 officiële landen welgeteld. Waarom ga je dan juist naar Libanon?
Ik vind het ook wel leuk dat er in Libanon zoveel christenen wonen. En het land komt in de Bijbel veel naar voren. Ik denk dan aan koning Salomo die van het cederhout van de Libanon de tempel in Jeruzalem bouwde. En aan Tyrus en Sidon, dat zijn ook namen die regelmatig in de Bijbel voorkomen.
Ceders in het Libanon geberge, meer dan 3000 jaar oud.

Waar komt je fascinatie voor het Midden Oosten vandaan?
Omdat het een lange geschiedenis heeft, die je vooral ook terug vindt in de Bijbel. Ik vind het leuk om te lezen over de geschiedenis van een land dat ik bezoek.
Je hebt het over de geschiedenis. Is het ook de actualiteit in deze landen die je aanspreekt?
Ik volg de actualiteit wel, met name de Arabische lente. In Libanon is het op dit gebied rustig, maar ik ben bijvoorbeeld wel benieuwd naar wat we merken van de onrust in Syrië, een land dat grenst aan Libanon.
Wanneer is de reis naar Libanon voor jou geslaagd?
Het gaat er niet alleen om, wat ik allemaal zie, als ik die week maar heb genoten van alles wat er is gebeurd, van de mensen die we hebben ontmoet, van de groep waarmee we reisden, dat alles goed is verlopen.
Tot slot?
Ik geniet van de voorbereiding, als ik er ben en als ik terugkijk. Het lezen over het land van te voren, over de geschiedenis, de plekken die we gaan bezoeken; het er zijn en het genieten van de mensen (en het eten;-) en van al het moois dat je ziet; het nagenieten van de foto’s en de mooie herinneringen.
Dank je, ik hoop dat we weer een topreis hebben!
Ik vond nog het volgende over de Libanese keuken..
De Libanese keuken is wereldberoemd. Alle gerechten en met name de Mezze zijn door het hele Midden Oosten terug te vinden en komen van origine uit Libanon. Ook de baklava's zijn hier niet te versmaden.
Dus dat komt wel goed!
Cheers!


 (de foto's op deze blog - tenzij anders vermeld - zijn gemaakt in Georgie, in mei 2011)


donderdag 26 januari 2012

Zuid-Soedan - land of hope and pride

Ik noem dit bericht, Zuid-Soedan - land of hope and pride. Het heeft me nogal wat denkwerk gekost; hoe ga ik de reis naar Zuid-Soedan verwoorden. Moeilijk! Want, sommige dingen laten zich echt niet in woorden vangen! Ik kan natuurlijk vertellen wat we allemaal gedaan hebben, maar dat was niet de essentie van deze reis. Ik kan vertellen wat we gezien hebben, dan komen we al dichter bij de kern. Daarom veel foto's in deze blog. Vooral zou ik willen vertellen, wat we ervaren hebben. En dan is het zoeken naar woorden.

Er waren magische momenten. De aankomst in Juba, de hoofdstad van de Republiek Zuid-Soedan. De landing en het eerste contact met dit nieuwe land. Met grote letters werd ons toegeroepen dat we op onze plaats van bestemming waren:


In het vliegtuig ontmoetten wij ook de eerste Zuid-Soedanezen. We waren best onder de indruk, wat zijn deze mensen lang, en wat zijn ze donker! Vooral waren we geinteresseerd in, waar komen deze mensen vandaan? We probeerden glimpen van hun paspoorten op te vangen. Canada, de Verenigde Staten. Sommigen spraken we aan. Lost boys - zoals de naar de VS gevluchte Soedanese jongens genoemd worden (lees het boek Wat is de Wat, van Dave Eggers), we zagen in onze beleving een aantal van hen lopen.


Spannend was het, toen we ons meldden bij de douane. We moesten ons vervoegen bij de balie voor de 'aliens'. De grote vraag was voor ons, hoe gaat het nu verder? Hoe lang gaan wij op deze luchthaven bivakkeren? Krijgen we een visum, ja of nee. En krijgen we allemáal een visum? Voor één van onze reisgenoten zat er nl. nog een addertje onder de aanbevelingsbrief die we van de nieuw opgerichte Zuid-Soedanese ambassade hadden meegekregen... (insiders information:-).
Maar het bleek een geldkwestie. Voor $100 dollar p.p. kregen wij een mooi - naar Indiaas model - visum in ons paspoort van een behulpzame Indiase employee.

Onze eerste ontmoeting maakte gelijk duidelijk dat we in een nieuw land waren, op grote billboards werd elke voorbijganger gelukgewenst met de nieuwe start


en eraan herinnerd dat bij een nieuw land, een nieuw begin hoort:


De volgende dag was het zondag, 1 januari 2012. Ik heb de dag beleefd als een hoogtepunt van de reis. Van te voren had ik onvoldoende gerealiseerd, dat dit de eerste Nieuwjaarsdag in vrijheid voor de Zuid-Soedanezen was. Happy New Year werd ons toegeroepen op straat en in de kerkdienst die wij bezochten. Wat straalde er een blijdschap van de gezichten. Ik herinner mij de dag als de Happy Faces Day!  
De kerkdienst was helemaal in het teken van de eerste dag van het jaar. De organisatie was perfect. Jongerenkoortjes kwamen om beurten naar voren voor een feestelijk lied met dans en iedereen genoot. Niet in het laatst de dominee, die ook zijn preek hield in het kader van de nieuwe start. De tekst waarover hij preekte, kwam uit Galaten 5: 13 en 14: Broeders en zuster, u bent geroepen om vrij te zijn. Misbruik die vrijheid niet om uw eigen verlangens te bevredigen, maar dien elkander in liefde, want de hele wet is vervuld in één uitspraak: "Heb uw naaste lief als uzelf". Heel toepasselijk en ook pastoraal; de dominee legde vooral de nadruk op het liefhebben van jezelf, dat is belangrijk, zeker na wat de mensen allemaal hebben meegemaakt in de achterliggende decennia. Om vertrouwen te hebben in anderen, moet je allereerst vertrouwen hebben in jezelf.


Bij het onderstaande plaatje mag de lezer eerst raden wat het is:


precies, goed geraden, het is een door kinderen gemaakt werkplaatsje. Prachtig, de fantasie van de kinderen en de mogelijk om van niets iets te maken!

We hebben gereisd, van Juba naar Yei, naar Yambo, naar Mundri een weer naar Juba. Een rondje vanaf Juba naar het zuiden, naar het westen en weer naar Juba. Hoe hebben we gereisd, met een lokaal busje (vanuit Juba nog mogelijk), met gehuurde auto's (vanuit Yei) en achterop een vrachtwagen (vanuit Mundri het enige vervoermiddel).

Wat oponthoud kwam nogal eens voor,


wat ons de gelegenheid gaf om ons met de lokale bevolking op te houden,


of van het prachtige landschap te genieten.


De laatste rit zoals gezegd, was in de laadbak van een truck.


Met deze truck hebben we ook nog een tijdje bij het politiebureau gestaan. De eigenaar van het hotel waar we overnacht hadden, was boos en werd steeds bozer op ons, maar wij wisten niet goed waarom. Ja, hij wilde Zuid-Soedanese ponden en geen Amerikaase dollars. Maar de dollar is meer waard, meneer en onze ponden zijn op. Wat nu? Betalen in natura? Een horloge of iets anders? Lijkt het zo niet op een primitieve ruileconomie? Mee naar het bureau! Heb je dat gezegd, dat deze meneer primitief is? Nee, ik heb gezegd, het lijkt hier wel een primitieve ruileconomie. O, als je dat gezegd hebt, is de eer van deze meneer gered. En zo konden wij na onze dollars betaald te hebben, weer verder reizen.

Trots, dat is waar je steeds mee geconfronteerd wordt in Zuid-Soedan, vooral bij onderhandelingen. Dat is best lastig om te signaleren, als dat niet je eigen uitgangspunt is. Je bedenkt, vanuit je eigen kader, allerlei scenario's voor de oplossingen van een probleem. En overziet niet, dat Zuid-Soedanezen vanuit andere waarden denken.



Na een dag achterop de truck meegereden te hebben, was er weinig meer aan ons wat niet onder het zand zat.


En dan zijn we weer terug in Juba. Ons begin -en eindpunt van de reis. Ook een tussenstation voor veel Zuid-Soedanezen die tijdens de burgeroorlog hun huis zijn kwijt geraakt, naar het noorden zijn gevlucht en nu weer terug zijn in hun eigen land. Velen hebben geen huis en wachten tot ze weer terug kunnen naar hun eigen dorp, of naar een andere plek.


Ondertussen wordt er van alles gedaan om de kost te verdienen. Aan creativiteit geen gebrek!



Op onze laatste wandeling door Juba, worden we geconfronteerd met de voorbije oorlog. Resten van oorlogsmateriaal liggen te wachten om opgeruimd te worden, maar er zijn andere prioriteiten in dit land.

Tussen de restanten spelen kinderen. Speelse, vrolijke, nieuwsgierige en ondeugende kinderen.


Die serieus hun steentje al bijdragen..


In de kampen zien de mensen er niet gezond uit. Vooral de oudere mensen hebben een trieste blik in hun ogen. Welke ellende hebben ze al gezien en meegemaakt? Wat een zegen, om de veerkracht van kinderen te zien. Zuid-Soedans hoop voor de toekomst!


Er is veel hoop nodig voor Zuid-Soedan. Er is ook twijfel of het ooit wat gaat worden. In de week waarin wij het land bezochten, kregen we via de BBC berichten over 2000 doden. Het zijn met name vrouwen en kinderen, die bij stammenstrijd ten noorden van Juba om het leven zijn gekomen. En nog dagelijks is deze strijd in het nieuws. Vele duizenden mensen zijn alwéer op de vlucht en zitten in de bush te wachten tot de kust veilig is, of hulp gearriveerd is. Waar gaat het om, bij deze stammenstrijd? Voor zover bekend, om koeien, de trots van de Soedanezen, en om de eer van de stam.


Zal de hoop de trots overleven in Zuid-Soedan? Of zal de trots vernietigend zijn? Laten we het vertrouwen niet verliezen! En hopen en bidden dat de Soedanezen zichzelf zó zullen liefhebben, dat ze ook hun naasten zullen liefhebben. 

Met dank aan Ies Goedbloed Sr. die deze reis geleid heeft, aan Willian, aan Wilke (2 van bovenstaande foto's zijn van haar), aan Peter, aan Ronnie en aan Arjan, voor hun reisgezelschap, vriendschap en aanstekelijke reislustigheid. 

vrijdag 23 december 2011

Op reis, van 29 december 2011 – 5 januari 2012

Waar gaat de reis naar toe?

Naar Oost-Afrika, naar de jonge Republiek Zuid-Soedan. Samen met 5 andere deelnemers, onder leiding van Ies Goedbloed/Avanta Wereldreizen.



De Republiek bestaat nog niet lang... deze jongste, door een grote meerderheid van de Verenigde Naties erkende onafhankelijke staat, is geboren op 9 juli 2011 en is daarmee het 193e algemeen erkende land ter wereld.




Een moment waar -te - lang naar uit is gezien. Want de burgeroorlog tussen de autoritaire islamitische regering in Khartoem en verschillende rebellenlegers in het animistische-christelijke zuiden brak al uit in 1954, dus al vóór Soedan in 1956 onafhankelijk werd. De burgeroorlog heeft geduurd totdat er in 2005 een vredesakkoord werd getekend tussen de twee belangrijkste strijdende partijen: de regering in Khartoem en de SPLA (Sudan’s People Liberation Army).

Wat een nieuw land nodig heeft, natuurlijk goede bestuurders, wetten, een rechtssysteem, een charmeoffensief in het buitenland, ambassades (de Nederlandse ambassade in Juba is in september geopend), maar natuurlijk ook: paspoorten, postzegels, bankbiljetten, een munteenheid, een voetbalteam, een volkslied..

Oh God, bless South Sudan


Op het volkslied is hard geoefend, zodat dit uit volle borst gezongen kon worden op 9 juli, de grote dag:

Oh God! We praise and glorify you
For your grace on South Sudan
Land of great abundance
Uphold us united in peace and harmony
Oh motherland!
We rise raising flag with the guiding star
And sing songs of freedom with joy
For justice, liberty and prosperity
Shall forevermore reign
Oh great patriots!
Let us stand up in silence and respect
Saluting our martyrs whose blood
Cemented our national foundation
We vow to protect our nation
Oh God, bless South Sudan!

Twee nieuwe landen


In feite zijn er 2 nieuwe landen ontstaan op 9 juli: de Republiek Soedan in het Noorden en de Republiek Zuid-Soedan. Juba werd de nieuwe hoofdstad van het Zuiden.
Op de afbeeldingen hieronder, van de onvolprezen BBC-site, is in één oogopslag te zien, dat de landen nooit echt één geweest zijn en ook niet konden zijn.

Het noorden is grotendeels een woestijngebied, met een vruchtbare Nijldelta. Het zuiden heeft een tropisch klimaat, met moerassen en jungles.



In het noorden wonen Arabieren (moslims), in het zuiden wonen nauwelijks Arabieren (de bevolking in het zuiden is overwegend animistisch en christelijk).

Op de volgende vier afbeeldingen zie je duidelijk dat de regering zich nooit zoveel gelegen heeft laten liggen aan ontwikkeling in het zuiden, mede door de burgeroorlogen hoort Zuid-Soedan tot de armste landen ter wereld.






En nu?


We hopen dus naar één van de armste landen ter wereld  te gaan. Maar wel een land dat over veel natuurlijke rijkdommen, waaronder oliebronnen, beschikt. En dat is dan ook gelijk één van de grootste uitdagingen op dit moment. De olievelden liggen in de grensgebieden aan weerszijden en de pijplijnen liggen op dit moment alleen nog in het noorden.



Geruchten gaan dat de regering in het noorden, rebellengroepen in het zuiden steunt, om het nieuwe land zwak te houden. Ook proberen veel nu nog in het noorden wonende Soedanezen in het zuiden te komen, omdat president Bashir heeft gezegd dat de sharia in het noorden strenger nageleefd zal worden.
Volksverhuizingen dus in een kapot land. De grensgebieden zijn nog onveilig, infrastructuur is er nauwelijks en de diversiteit onder de Zuid-Soedanezen is groot. Stammenstrijden tussen Dinka’s en Nuer’s, veediefstal en corruptie.. het vormen ernstige bedreigingen voor de stabiliteit van dit nieuwe land.

Nederland ondersteunt de opbouw van Zuid-Soedan, was op 14 december in het nieuws. Met investeringen, coördinatie van hulpprojecten en handelsmissies.
Een kleine handelsmissie zal vertrekken op 29 december (aankomst 30 december). Spannend zal zijn of zij een visum krijgen, en of zij in de gelegenheid zal zijn iets van het land en de bevolking te zien.
Voor ons een luxe: reizen naar een nieuw land, voor de Zuid-Soedanezen hopelijk de eerste inkomsten uit toerisme.
In elk geval hopen wij de Zuid-Soedanezen op 1 januari een voorspoedig Nieuwjaar te wensen!

Uphold them united in peace and harmony (..)
And sing songs of freedom with joy
For justice, liberty and prosperity
Shall forevermore reign (..)