vrijdag 3 februari 2012

Naar Libanon in goed gezelschap

De Libanonceder als nationaal symbool van Libanon
Later deze maand vertrek ik voor een week naar Libanon. Ik hoop daar een reis te gaan leiden (voor Avanta Reizen).
Caroline de Bruin is een reisgenoot die al 2 keer eerder met mij op reis is geweest, naar Marokko en naar Georgië. Deze maand gaan we dus voor de 3e keer samen op reis! Wat drijft Caroline om haar tas weer in te pakken..?  
Hey Caroline, je gaat over 2 weken naar Libanon! Waarom eigenlijk?
Ik vind het Midden Oosten interessant. En aangezien ik in Israel, Egypte en Jordanië  al een keer geweest ben, is Libanon een mooie aanvulling.

Hoe veel landen heb je eigenlijk al bezocht? Je staat toch wel geregistreerd op Landenverzamelaars.nl ;-)?
Nee, ik sta daar niet geregistreerd, maar ik kan ze wel even gaan tellen… ik kom ergens rond de 30 uit.
Wat ben je van plan in Libanon te gaan doen?
Ik hoop er het meest van de cultuur te gaan genieten, van de dorpjes en de mensen die daar wonen. En uiteraard ook de hoogtepunten: Baalbek, de Bekaa Valley, Qadisha Valley, de ceders, het Libanongebergte.
Er zijn zoveel landen, 195 officiële landen welgeteld. Waarom ga je dan juist naar Libanon?
Ik vind het ook wel leuk dat er in Libanon zoveel christenen wonen. En het land komt in de Bijbel veel naar voren. Ik denk dan aan koning Salomo die van het cederhout van de Libanon de tempel in Jeruzalem bouwde. En aan Tyrus en Sidon, dat zijn ook namen die regelmatig in de Bijbel voorkomen.
Ceders in het Libanon geberge, meer dan 3000 jaar oud.

Waar komt je fascinatie voor het Midden Oosten vandaan?
Omdat het een lange geschiedenis heeft, die je vooral ook terug vindt in de Bijbel. Ik vind het leuk om te lezen over de geschiedenis van een land dat ik bezoek.
Je hebt het over de geschiedenis. Is het ook de actualiteit in deze landen die je aanspreekt?
Ik volg de actualiteit wel, met name de Arabische lente. In Libanon is het op dit gebied rustig, maar ik ben bijvoorbeeld wel benieuwd naar wat we merken van de onrust in Syrië, een land dat grenst aan Libanon.
Wanneer is de reis naar Libanon voor jou geslaagd?
Het gaat er niet alleen om, wat ik allemaal zie, als ik die week maar heb genoten van alles wat er is gebeurd, van de mensen die we hebben ontmoet, van de groep waarmee we reisden, dat alles goed is verlopen.
Tot slot?
Ik geniet van de voorbereiding, als ik er ben en als ik terugkijk. Het lezen over het land van te voren, over de geschiedenis, de plekken die we gaan bezoeken; het er zijn en het genieten van de mensen (en het eten;-) en van al het moois dat je ziet; het nagenieten van de foto’s en de mooie herinneringen.
Dank je, ik hoop dat we weer een topreis hebben!
Ik vond nog het volgende over de Libanese keuken..
De Libanese keuken is wereldberoemd. Alle gerechten en met name de Mezze zijn door het hele Midden Oosten terug te vinden en komen van origine uit Libanon. Ook de baklava's zijn hier niet te versmaden.
Dus dat komt wel goed!
Cheers!


 (de foto's op deze blog - tenzij anders vermeld - zijn gemaakt in Georgie, in mei 2011)


donderdag 26 januari 2012

Zuid-Soedan - land of hope and pride

Ik noem dit bericht, Zuid-Soedan - land of hope and pride. Het heeft me nogal wat denkwerk gekost; hoe ga ik de reis naar Zuid-Soedan verwoorden. Moeilijk! Want, sommige dingen laten zich echt niet in woorden vangen! Ik kan natuurlijk vertellen wat we allemaal gedaan hebben, maar dat was niet de essentie van deze reis. Ik kan vertellen wat we gezien hebben, dan komen we al dichter bij de kern. Daarom veel foto's in deze blog. Vooral zou ik willen vertellen, wat we ervaren hebben. En dan is het zoeken naar woorden.

Er waren magische momenten. De aankomst in Juba, de hoofdstad van de Republiek Zuid-Soedan. De landing en het eerste contact met dit nieuwe land. Met grote letters werd ons toegeroepen dat we op onze plaats van bestemming waren:


In het vliegtuig ontmoetten wij ook de eerste Zuid-Soedanezen. We waren best onder de indruk, wat zijn deze mensen lang, en wat zijn ze donker! Vooral waren we geinteresseerd in, waar komen deze mensen vandaan? We probeerden glimpen van hun paspoorten op te vangen. Canada, de Verenigde Staten. Sommigen spraken we aan. Lost boys - zoals de naar de VS gevluchte Soedanese jongens genoemd worden (lees het boek Wat is de Wat, van Dave Eggers), we zagen in onze beleving een aantal van hen lopen.


Spannend was het, toen we ons meldden bij de douane. We moesten ons vervoegen bij de balie voor de 'aliens'. De grote vraag was voor ons, hoe gaat het nu verder? Hoe lang gaan wij op deze luchthaven bivakkeren? Krijgen we een visum, ja of nee. En krijgen we allemáal een visum? Voor één van onze reisgenoten zat er nl. nog een addertje onder de aanbevelingsbrief die we van de nieuw opgerichte Zuid-Soedanese ambassade hadden meegekregen... (insiders information:-).
Maar het bleek een geldkwestie. Voor $100 dollar p.p. kregen wij een mooi - naar Indiaas model - visum in ons paspoort van een behulpzame Indiase employee.

Onze eerste ontmoeting maakte gelijk duidelijk dat we in een nieuw land waren, op grote billboards werd elke voorbijganger gelukgewenst met de nieuwe start


en eraan herinnerd dat bij een nieuw land, een nieuw begin hoort:


De volgende dag was het zondag, 1 januari 2012. Ik heb de dag beleefd als een hoogtepunt van de reis. Van te voren had ik onvoldoende gerealiseerd, dat dit de eerste Nieuwjaarsdag in vrijheid voor de Zuid-Soedanezen was. Happy New Year werd ons toegeroepen op straat en in de kerkdienst die wij bezochten. Wat straalde er een blijdschap van de gezichten. Ik herinner mij de dag als de Happy Faces Day!  
De kerkdienst was helemaal in het teken van de eerste dag van het jaar. De organisatie was perfect. Jongerenkoortjes kwamen om beurten naar voren voor een feestelijk lied met dans en iedereen genoot. Niet in het laatst de dominee, die ook zijn preek hield in het kader van de nieuwe start. De tekst waarover hij preekte, kwam uit Galaten 5: 13 en 14: Broeders en zuster, u bent geroepen om vrij te zijn. Misbruik die vrijheid niet om uw eigen verlangens te bevredigen, maar dien elkander in liefde, want de hele wet is vervuld in één uitspraak: "Heb uw naaste lief als uzelf". Heel toepasselijk en ook pastoraal; de dominee legde vooral de nadruk op het liefhebben van jezelf, dat is belangrijk, zeker na wat de mensen allemaal hebben meegemaakt in de achterliggende decennia. Om vertrouwen te hebben in anderen, moet je allereerst vertrouwen hebben in jezelf.


Bij het onderstaande plaatje mag de lezer eerst raden wat het is:


precies, goed geraden, het is een door kinderen gemaakt werkplaatsje. Prachtig, de fantasie van de kinderen en de mogelijk om van niets iets te maken!

We hebben gereisd, van Juba naar Yei, naar Yambo, naar Mundri een weer naar Juba. Een rondje vanaf Juba naar het zuiden, naar het westen en weer naar Juba. Hoe hebben we gereisd, met een lokaal busje (vanuit Juba nog mogelijk), met gehuurde auto's (vanuit Yei) en achterop een vrachtwagen (vanuit Mundri het enige vervoermiddel).

Wat oponthoud kwam nogal eens voor,


wat ons de gelegenheid gaf om ons met de lokale bevolking op te houden,


of van het prachtige landschap te genieten.


De laatste rit zoals gezegd, was in de laadbak van een truck.


Met deze truck hebben we ook nog een tijdje bij het politiebureau gestaan. De eigenaar van het hotel waar we overnacht hadden, was boos en werd steeds bozer op ons, maar wij wisten niet goed waarom. Ja, hij wilde Zuid-Soedanese ponden en geen Amerikaase dollars. Maar de dollar is meer waard, meneer en onze ponden zijn op. Wat nu? Betalen in natura? Een horloge of iets anders? Lijkt het zo niet op een primitieve ruileconomie? Mee naar het bureau! Heb je dat gezegd, dat deze meneer primitief is? Nee, ik heb gezegd, het lijkt hier wel een primitieve ruileconomie. O, als je dat gezegd hebt, is de eer van deze meneer gered. En zo konden wij na onze dollars betaald te hebben, weer verder reizen.

Trots, dat is waar je steeds mee geconfronteerd wordt in Zuid-Soedan, vooral bij onderhandelingen. Dat is best lastig om te signaleren, als dat niet je eigen uitgangspunt is. Je bedenkt, vanuit je eigen kader, allerlei scenario's voor de oplossingen van een probleem. En overziet niet, dat Zuid-Soedanezen vanuit andere waarden denken.



Na een dag achterop de truck meegereden te hebben, was er weinig meer aan ons wat niet onder het zand zat.


En dan zijn we weer terug in Juba. Ons begin -en eindpunt van de reis. Ook een tussenstation voor veel Zuid-Soedanezen die tijdens de burgeroorlog hun huis zijn kwijt geraakt, naar het noorden zijn gevlucht en nu weer terug zijn in hun eigen land. Velen hebben geen huis en wachten tot ze weer terug kunnen naar hun eigen dorp, of naar een andere plek.


Ondertussen wordt er van alles gedaan om de kost te verdienen. Aan creativiteit geen gebrek!



Op onze laatste wandeling door Juba, worden we geconfronteerd met de voorbije oorlog. Resten van oorlogsmateriaal liggen te wachten om opgeruimd te worden, maar er zijn andere prioriteiten in dit land.

Tussen de restanten spelen kinderen. Speelse, vrolijke, nieuwsgierige en ondeugende kinderen.


Die serieus hun steentje al bijdragen..


In de kampen zien de mensen er niet gezond uit. Vooral de oudere mensen hebben een trieste blik in hun ogen. Welke ellende hebben ze al gezien en meegemaakt? Wat een zegen, om de veerkracht van kinderen te zien. Zuid-Soedans hoop voor de toekomst!


Er is veel hoop nodig voor Zuid-Soedan. Er is ook twijfel of het ooit wat gaat worden. In de week waarin wij het land bezochten, kregen we via de BBC berichten over 2000 doden. Het zijn met name vrouwen en kinderen, die bij stammenstrijd ten noorden van Juba om het leven zijn gekomen. En nog dagelijks is deze strijd in het nieuws. Vele duizenden mensen zijn alwéer op de vlucht en zitten in de bush te wachten tot de kust veilig is, of hulp gearriveerd is. Waar gaat het om, bij deze stammenstrijd? Voor zover bekend, om koeien, de trots van de Soedanezen, en om de eer van de stam.


Zal de hoop de trots overleven in Zuid-Soedan? Of zal de trots vernietigend zijn? Laten we het vertrouwen niet verliezen! En hopen en bidden dat de Soedanezen zichzelf zó zullen liefhebben, dat ze ook hun naasten zullen liefhebben. 

Met dank aan Ies Goedbloed Sr. die deze reis geleid heeft, aan Willian, aan Wilke (2 van bovenstaande foto's zijn van haar), aan Peter, aan Ronnie en aan Arjan, voor hun reisgezelschap, vriendschap en aanstekelijke reislustigheid. 

vrijdag 23 december 2011

Op reis, van 29 december 2011 – 5 januari 2012

Waar gaat de reis naar toe?

Naar Oost-Afrika, naar de jonge Republiek Zuid-Soedan. Samen met 5 andere deelnemers, onder leiding van Ies Goedbloed/Avanta Wereldreizen.



De Republiek bestaat nog niet lang... deze jongste, door een grote meerderheid van de Verenigde Naties erkende onafhankelijke staat, is geboren op 9 juli 2011 en is daarmee het 193e algemeen erkende land ter wereld.




Een moment waar -te - lang naar uit is gezien. Want de burgeroorlog tussen de autoritaire islamitische regering in Khartoem en verschillende rebellenlegers in het animistische-christelijke zuiden brak al uit in 1954, dus al vóór Soedan in 1956 onafhankelijk werd. De burgeroorlog heeft geduurd totdat er in 2005 een vredesakkoord werd getekend tussen de twee belangrijkste strijdende partijen: de regering in Khartoem en de SPLA (Sudan’s People Liberation Army).

Wat een nieuw land nodig heeft, natuurlijk goede bestuurders, wetten, een rechtssysteem, een charmeoffensief in het buitenland, ambassades (de Nederlandse ambassade in Juba is in september geopend), maar natuurlijk ook: paspoorten, postzegels, bankbiljetten, een munteenheid, een voetbalteam, een volkslied..

Oh God, bless South Sudan


Op het volkslied is hard geoefend, zodat dit uit volle borst gezongen kon worden op 9 juli, de grote dag:

Oh God! We praise and glorify you
For your grace on South Sudan
Land of great abundance
Uphold us united in peace and harmony
Oh motherland!
We rise raising flag with the guiding star
And sing songs of freedom with joy
For justice, liberty and prosperity
Shall forevermore reign
Oh great patriots!
Let us stand up in silence and respect
Saluting our martyrs whose blood
Cemented our national foundation
We vow to protect our nation
Oh God, bless South Sudan!

Twee nieuwe landen


In feite zijn er 2 nieuwe landen ontstaan op 9 juli: de Republiek Soedan in het Noorden en de Republiek Zuid-Soedan. Juba werd de nieuwe hoofdstad van het Zuiden.
Op de afbeeldingen hieronder, van de onvolprezen BBC-site, is in één oogopslag te zien, dat de landen nooit echt één geweest zijn en ook niet konden zijn.

Het noorden is grotendeels een woestijngebied, met een vruchtbare Nijldelta. Het zuiden heeft een tropisch klimaat, met moerassen en jungles.



In het noorden wonen Arabieren (moslims), in het zuiden wonen nauwelijks Arabieren (de bevolking in het zuiden is overwegend animistisch en christelijk).

Op de volgende vier afbeeldingen zie je duidelijk dat de regering zich nooit zoveel gelegen heeft laten liggen aan ontwikkeling in het zuiden, mede door de burgeroorlogen hoort Zuid-Soedan tot de armste landen ter wereld.






En nu?


We hopen dus naar één van de armste landen ter wereld  te gaan. Maar wel een land dat over veel natuurlijke rijkdommen, waaronder oliebronnen, beschikt. En dat is dan ook gelijk één van de grootste uitdagingen op dit moment. De olievelden liggen in de grensgebieden aan weerszijden en de pijplijnen liggen op dit moment alleen nog in het noorden.



Geruchten gaan dat de regering in het noorden, rebellengroepen in het zuiden steunt, om het nieuwe land zwak te houden. Ook proberen veel nu nog in het noorden wonende Soedanezen in het zuiden te komen, omdat president Bashir heeft gezegd dat de sharia in het noorden strenger nageleefd zal worden.
Volksverhuizingen dus in een kapot land. De grensgebieden zijn nog onveilig, infrastructuur is er nauwelijks en de diversiteit onder de Zuid-Soedanezen is groot. Stammenstrijden tussen Dinka’s en Nuer’s, veediefstal en corruptie.. het vormen ernstige bedreigingen voor de stabiliteit van dit nieuwe land.

Nederland ondersteunt de opbouw van Zuid-Soedan, was op 14 december in het nieuws. Met investeringen, coördinatie van hulpprojecten en handelsmissies.
Een kleine handelsmissie zal vertrekken op 29 december (aankomst 30 december). Spannend zal zijn of zij een visum krijgen, en of zij in de gelegenheid zal zijn iets van het land en de bevolking te zien.
Voor ons een luxe: reizen naar een nieuw land, voor de Zuid-Soedanezen hopelijk de eerste inkomsten uit toerisme.
In elk geval hopen wij de Zuid-Soedanezen op 1 januari een voorspoedig Nieuwjaar te wensen!

Uphold them united in peace and harmony (..)
And sing songs of freedom with joy
For justice, liberty and prosperity
Shall forevermore reign (..)





dinsdag 25 oktober 2011

Met Big Brother in the Big Apple

In New York is alles groot en groots. En dat hebben mijn broer Ruud en ik vorige week gezien en beleefd. Van zaterdag 15 - vrijdag 21 oktober waren wij in deze grote stad.

Groot is de droom van de NY-ers: this is not a city of reality, but of dreaming, staat er op posters die in de metrostations hangen. Zo droomden ooit de vele immigranten die via Ellis Island binnenkwamen van een beter leven in dit overzeese land. En zo is NY nog steeds een haven voor veel, veel verschillende gelukszoekers.


Eigenlijk is iedereen een beetje vreemdeling, las ik in een reisgids en zo voelt het ook: na een paar dagen voel je je net zoveel NY-er als alle anderen die zich van A naar B in Manhattan verplaatsen. Herhaaldelijk werd ons de weg gevraagd door andere vreemdelingen en leuk vonden we het, dat we aan het einde van de week de weg konden wijzen naar een of ander.

NY-ers zijn bezig met de toekomst. NY-ers willen graag de lucht in. En dat moet op Manhattan wel, want het hele eiland is al volgebouwd. Boven de grond de fiere skyscrapers, onder de grond het uitgebreide en snelle metrosysteem. De echte skyscrapers staan trouwens tegenwoordig aan de andere kant van de wereld, zo zagen wij in The Skyscraper Museum:



De toeristische trekpleisters: Empire State Building (deden we bij dag) en Top of the Rock (deden we bij nacht) gaven ons een prachtig uitzicht over de stad en haar plattegrond. 5th Avenue en 69th Street - wat is zo'n systeem van straatnamen toch makkelijk. En ook heel handig, om de tijd in te schatten bijvoorbeeld; zo loop je van 60th Street naar 70th Street precies even lang als van 70th Street naar 80th Street. 



Voor de Twin Towers er waren was Empire State Building het hoogste gebouw van NY. Nu is het ESB weer, maar: zij staat daar fier om daarmee de slachtoffers van 9/11 te eren. Gebouwd in 1931, in de grote crisistijd, was ze destijds het symbool van hoop voor een nieuwe toekomst, waar de NY-ers samen aan werkten. In no-time werd het gebouwd: één verdieping per week (er zijn 102 verdiepingen).

De nieuwe Freedom Tower vordert inmiddels ook behoorlijk, al ligt door de economische crisis en de onenigheid tussen de architecten over hoe de toren er uiteindelijk uit moet gaan zien, de bouw wat achter op de planning. De toren zal 1776 voet hoog worden, het jaar van de onafhankelijkheid van de VS.



Economische crises gaan NY dus ook niet voorbij. En dat gaat gepaard met onvrede onder de bevolking; op Wallstreet spraken we met een aantal demonstranten die ons graag meer vertelden over de graaiers van Wallstreet, de dieven die het land regeren, de Amerikaanse slachtoffers in Irak, Afghanistan, etc.



Wat ook erg gevoelig ligt, hoewel je dat in de eerste instantie niet merkt, is de verhouding blank - zwart. In dit opzicht kwam de sfeer mij beter over dan in Nederland, waar discriminatie, althans in de politiek, aan de orde van de dag lijkt te zijn. In NY lijkt iedereen erbij te horen. Maar zo ervaart niet iedereen het.
Zo spraken we een paar mannen bij een demonstratie voor gelijke rechten van minderheden, vrouwen en zwarten, als het gaat om het vinden van een baan. Je huidskleur bepaalt je kans op werk, was hun boodschap.



En, vooral in Harlem, kon je niet om de discussie blank-zwart heen. Wij waren Harlem nog niet binnen gelopen, of werden geconfronteerd met het slavernij verleden. Opdat onze kinderen niet zullen vergeten hoe hun voorouders geleden hebben en waarvan zij zijn bevrijd. Maar er zijn nog veel stappen te gaan..


En de man die een pro-Mugabe poster op zijn auto had geplakt en graag even wilde vertellen, dat de kolonialistische blanken er de oorzaak van waren dat Zimbabwe in de ellende was terecht gekomen.




















Of de verkoper van magneetjes met daarop mannen en vrouwen die van bijzondere betekenis waren geweest in hun strijd om gelijke rechten. Wij vertelden hem dat Gadaffi die dag gedood was en hij zei, dat de daders in de hel zullen komen. Dit is de zoveelste leider die door blanken wordt vermoord, wie is de volgende? Zelf kwam hij van Grenada, in 1983 o.l.v. Ronald Reagan bezet, hun president werd vermoord en als hij nu naar jaren nog wel eens terugkomt in zijn geboorteland, dan ziet hij wegen, gebouwen, maar geen mooie natuur meer, geen vogels, geen bloemen... alles wordt kapot gemaakt.

Een interessante en veelzeggende story. Ik was blij dat wij dit stukje NY ook nog even hadden meegepikt.

Nog een laatste minority wil ik graag even noemen. De Joodse bevolking van NY. Op sommige plaatsen eerder majority dan minority. Vooral in de dierentuin, he Ruud;-)?
De Joodse lobby is groot in de VS. Daarvan getuigt ook deze plaat in de metro, in Nederland heb ik zo'n poster nog niet zien hangen.



Over NY is veel te verhalen, heel veel. Teveel voor een kort verslag. Voor museumliefhebbers is NY een waar paradijs. Wees wel op je hoede, want zoveel moois bij elkaar, en dan heb ik het alleen nog maar over Metropolitan Art Museum, daar moet je wel tegen kunnen. Het is rich, rich, rich, zei een dame daar. En ik had er geen woorden voor, zoveel moois is daar te zien. NY is groots.

Groot, groter, grootst. Het eten. Het drinken. Een halve liter koffie is maatje small en 3/4 liter cola is maatje regular. Een hamburger kan prima dienst doen als ontbijt en naar vitamienen moet je echt op zoek. Gelukkig waren er de straatverkopers uit Bangladesh, Marokko etc. met hun prachtige fruitkarren. Zo konden we weer in onze basic needs voorzien én gelijk weer een leuk praatje maken. En dan de sizes van de mensen zelf. Echt, er is een groot verschil tussen de VS en Europa. Voor XXXXL moet je echt in de VS zijn.

Tenslotte, het was gewoon ook super leuk, met Ruud op Times Square.


En met Ghandi en de paus.

En met heel veel andere mensen en dingen...

BYE BYE NY!! SEE YOU AGAIN!!

maandag 3 oktober 2011

On DigiTour

Spannend en leuk ~ een eerste blog schrijven. Ik wilde er nooit aan beginnen, voordat ik wist hoe je zelf een originele website bouwt. Daarom heb ik 3 jaar geleden alweer, een op en top lespakket hiervoor aangeschaft, mét gratis hotelovernachting in een wereldstad. De midweek Berlijn was zeer geslaagd. Maar bij de eerste les, van de 40, liep ik al vast. En natuurlijk kon ik de hulp inroepen van een docent op afstand, voor een luttel bedrag erbij gekocht, maar zover is het helaas nooit gekomen. En daarom is er van die website ook nooit iets gekomen. Ik liep vast voor ik goed en wel begonnen was..  

Wel opvallend, dat de midweek Berlijn niet zo moeilijk in te plannen en uit te voeren was. On Tour, en dat in het echt. Dat gaat me blijkbaar beter af.


Mijn oorspronkelijke idee was om mijn reizen op de te bouwen website een plaatsje te geven en zo voor mezelf een groot dagboek aan te leggen, waar ik anderen in wilde laten meekijken.
On DigiTour heet deze blog nu, omdat het mogelijkheden biedt voor meer dan alleen het verslaan en vastleggen van reizen. Want zo is alles wat je aan het wereldwijde web toevertrouwt, begonnen aan een DigiTour.

Tot zover deze eerste blog, het is tenslotte een probeersel.